Porzucono więc powszechnie określenie „Marcin Gall” na rzecz zaproponowanego przez Kętrzyńskiego „Galla Anonima”.
Używanie imienia Marcin Gall Od 1749 roku w wydaniach, tłumaczeniach i historiografii autor Kroniki polskiej występował jako Marcin Gall. Określenie to długo utrzymywało się w nauce. Edycje Lorenza Christopha Mizlera z 1776 roku i Jana Wincentego Bandtkie-Stężyńskiego z 1824, jako autora utworu podawały Marcina Galla. Tak też zrobił pierwszy tłumacz, Hipolit Kownacki w 1821 roku. Do popularyzacji imienia „Marcin Gall" przyczyniło się najbardziej tłumaczenie Zygmunta Komarnickiego z 1873 roku, które aż do czasu wydania tłumaczenia Romana Grodeckiego było szeroko cytowane w wielu opracowaniach historii Polski, monografiach historycznych okresu piastowskiego jak i w książkach popularyzujących dzieje Polski.
W roku 1911 Podręczna encyklopedya kościelna nadal używała określenia LengnichaPodręczna encyklopedya kościelna. Warszawa: Księgarnia Gebethnera i S ka, 1911, tomy 25-26, s. 255.. Podobne imię zostało użyte w Dziejach literatury pięknej w Polsce, wydanych przez Akademię Umiejętności w 1918 rokuDzieje literatury pięknej w Polsce. Warszawa: 1918, Akademia Umiejętności, s. 74..