Późniejsze jego obrazy noszą pewne wpływy impresjonizmu; cechują je światło i kolory (motywy z Grez, Concarneau i innych miejscowości), ale też i mocno zaakcentowany ruch, jak w obrazie Droga do kamieniołomu, w którym w mistrzowski sposób ukazał naprężone sylwetki koni i refleksy światła, odbijającego się od białych skał wapiennych. Postacie ludzi i zwierząt (zwłaszcza ulubionych przez niego koni) wzbogacały często jego kameralne pejzaże. Artysta zgłębiał zagadnienia światła i waloru w realistycznych założeniach, ale zaczął też interesować się w światłem w porze zmierzchu, co miało stanowić centrum zainteresowań jego i jego kolegów w następnej dekadzie. Człowiek lub koń w polu lub w drodze do domu w zapadającym zmierzchu były częstym motywem w jego twórczości. Choć w niektórych studiach galopujących koni, oddanych śmiałymi i szybkimi pociągnięciami pędzla, jak Kawalerzyści na Montparnasse (1884) czy Włóczędzy na Olandii (1885), zbliżył się najbliżej do współczesnych mu impresjonistów, to w obrazach tych dominuje nastrój spokoju i bogata w szczegóły obserwacja.