Lata 30. W 1931 roku Siri Derkert doczekała się swego pierwszego stałego domu, kiedy jej matka kupiła „Lillastugan” („mały domek”) na Lidingö. Tu, w byłej piekarni i w przylegającym do niej ogrodzie artystka stworzyła swoje późniejsze prace. Eksplorowała to, co nazywała „niezwykłą rzeczywistością” – życie codzienne i ludzi w ich bezpośrednim otoczeniu. Modelami były jej własne dzieci, dzieci z pobliskich gospodarstw oraz bawiące się dzieci, uchwycone podczas letnich pobytów w Norra Roslagen. W jej autoportretach pojawiały się często silne nastroje przestrzenne i egzystencjalne. Gdy portrety dzieci Siri Derkert pojawiły się na jej pierwszej indywidualnej wystawie w Svensk-franska konstgalleriet w Sztokholmie w 1932 roku, jeden z krytyków napisał o niej, iż należy ona do „bezwarunkowych kaznodziejów brzydoty w sztuce współczesnej”. Jej córka Liv, również artystka, rozwinęła własny, specyficzny styl. W listopadzie 1936 roku obie pojechały razem do Paryża na studia, które trwały do kwietnia 1937 roku. W maju tego samego roku Liv zachorowała na gruźlicę, a w listopadzie 1938 roku zmarła.