Zwiększenie mocy pozwoliło na rozpędzenie pojazdu do prędkości prawie 200 km/h.

W silniku zastosowano trzy motocyklowe gaźniki Dell’Orto o średnicy 35 mm. Były one zasilane pompą benzynową, napędzaną podciśnieniem skrzyni korbowej silnika. Średnica cylindrów wynosiła 73,5 mm, a skok tłoka – 78 mm. Stopień sprężania natomiast był równy 10:1. W układzie wydechowym zastosowano wspólną komorę ekspansyjną.

+ Przełożenia skrzyni biegów I II III IV V 15,8:1 10,36:1 7,15:1 5,25:1 4,32:1 Skrzynia biegów została zmodyfikowana. Posiadała ona pięć biegów oraz bieg wsteczny. Biegi od pierwszego do czwartego były zsynchronizowane. Użyta została seryjna obudowa dla Formuły Junior. Chociaż łatwiej było skonstruować skrzynię biegów bez biegu wstecznego (prostsze umieszczenie skrzyni w obudowie), Jankowski nie zdecydował się na takie rozwiązanie, argumentując to faktem, iż posiadając bieg wsteczny, kierowca będzie mógł samodzielnie wrócić na tor po obróceniu pojazdu. Jednotarczowe sprzęgło pochodziło od Wartburga. Dźwignia zmiany biegów znajdowała się po prawej stronie kierownicy.

Na układ chłodzący składała się chłodnica z AWZ P70, połączona z silnikiem przy pomocy rur aluminiowych. Za chłodnicą znajdował się akumulator.