thumb|Dudnienia powstające wskutek nałożenia dwóch tonów o nieznacznie różnych częstotliwościach. Czarna krzywa przedstawia ich sumę Przy równoczesnym brzmieniu tonów mogą występować dodatkowe zjawiska akustyczne i słuchowe. Jeżeli częstotliwości dwóch tonów różnią się nieznacznie, ich interferencja powoduje okresowe wzmacnianie i osłabianie brzmienia, czyli dudnienia. Częstość dudnień odpowiada różnicy częstotliwości obu tonów, co wykorzystuje się między innymi podczas strojenia. Nieliniowości występujące w źródle dźwięku, torze jego przenoszenia lub układzie słuchowym mogą ponadto prowadzić do powstawania , których częstotliwości wynikają z sumowania lub odejmowania częstotliwości współbrzmiących tonów i ich wielokrotności.
thumb|Przebiegi czasowe (po lewej) i widma (po prawej) dźwięków kamertonu, skrzypiec, fortepianu i wodospadu Pod względem widma rozróżnia się tony, wielotony harmoniczne i nieharmoniczne oraz szumy, lecz podział ten nie pokrywa się ściśle z podziałem słuchowym na dźwięki o określonej i nieokreślonej wysokości. Ton prosty, odpowiadający drganiu sinusoidalnemu, występuje w praktyce muzycznej rzadko. Dźwięki głosu i wielu instrumentów są wielotonami: zawierają ton podstawowy oraz tony składowe, których częstotliwości, natężenie i zmiany w czasie współtworzą ich wysokość i barwę.