Składowe widma, których częstotliwości są całkowitymi wielokrotnościami częstotliwości podstawowej, nazywa się harmonicznymi. Wyraźną wysokość mają przede wszystkim tony i wielotony harmoniczne, ale może ją wykazywać również część wielotonów nieharmonicznych, na przykład dźwięk dzwonu, oraz niektóre szumy o widmie skupionym w wąskim paśmie. Do dźwięków bez jednoznacznej wysokości należą natomiast między innymi trzaski, stuki, impulsy i szumy szerokopasmowe. Granica między obiema grupami jest zatem płynna.
Dźwięk zmienia się w czasie. Może rozpoczynać się nagłym impulsem albo stopniowym narastaniem, po którym następuje podtrzymanie, dalsza zmiana lub wybrzmienie. Szczególne znaczenie ma początkowa faza dźwięku, czyli atak, ponieważ sposób wzbudzenia źródła – na przykład uderzenie, szarpnięcie, potarcie lub zadęcie – wpływa na widmo i przebieg brzmienia, a często również pozwala rozpoznać instrument. Szumowe i nieharmoniczne składniki ataku nie muszą być postrzegane jako osobne zdarzenia, lecz mogą współtworzyć barwę dźwięku o określonej wysokości.