Otrzymał dowództwo XIII Korpusu (nowa nazwa przyjęta dla byłych Zachodnich Sił Pustynnych) w sierpniu 1941 r. i został po raz drugi odznaczony Orderem Wybitnej Służby w lutym 1942 r. Został awansowany na pełniącego obowiązki generała dywizji w dniu 26 stycznia 1942 r. i mianowany zastępcą dyrektora dowództwa wojskowego na Bliskim Wschodzie, w którym to charakterze ponownie został wyróżniony w lecie 1942 r.

Został dowódcą 7 Dywizji Pancernej we wrześniu 1942 r. Kierował tą sławną dywizją w II bitwie pod El AlameinMead, op. cit., s. 193. Dowodził wojskami z czołgu, a następnie w jeepie, a podczas pościgu za siłami Osi do Trypolisu został ranny przez odłamek pocisku w styczniu 1943 r. Przyznano mu Order Wybitnej Służby po raz trzeci za jego postawę. Jednocześnie jego stopień generała dywizji pozostał tymczasowy.