Powrócił do Wielkiej Brytanii i pomimo utraty trzech palców lewej ręki, wyzdrowiał stosunkowo szybko. 10 listopada 1943 r. awansował na generała porucznika (generała broni stanu wojny i objął dowództwo VIII Korpusu, który miał wziąć udział w inwazji na Normandię. Wkrótce potem został jednak wysłany na front włoski w styczniu 1944 r., by zostać szefem sztabu gen. Harolda Alexandra, dowodzącego 15 Grupą Armii, następnie przemianowaną na Armią Sprzymierzoną we Włoszech, zanim powróciła do starej nazwy w grudniu 1944 r. W dniu 16 czerwca 1944 r. został mianowany rycerzem Orderu Łaźni za swoją służbę we Włoszech, a 13 lipca 1944 r. awansował do stałej rangi generała dywizji. Odegrał dużą rolę w planowaniu operacji Diadem, czwartej i ostatniej bitwy o Monte Cassino, i doprowadził do zdobycia Rzymu oraz zniszczenia dużej części sił wroga, a następnie dowodził walkami na linii GotówMead, op. cit., s. 194. Następnie przejął dowodzenie nad XIII Korpusem we Włoszech w marcu 1945 r., prowadząc go podczas ofensywy wiosennej 1945 r., przybył do Triestu tuż po kapitulacji Niemiec w maju i zakończeniu II wojny światowej w Europie.