Antoni Dubiński 30 marca 1891 w Ihumeniu, zm. 1940 w ZSRR) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 30 marca 1891 w Ihumeniu, ówczesnym mieście powiatowym guberni mińskiej, w mieszczańskiej rodzinie Felicjana i Izabelli z Zabielskich. W rodzinnej miejscowości ukończył szkołę miejską. jako wolonatariusz wstąpił do armii rosyjskiej Od 19 sierpnia 1908 uczył się w Wileńskiej Szkole Wojskowej. W 1909 w Wilnie zdał egzamin dojrzałości. , po ukończeniu szkoły, został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z i wcielony do 113 starorusskiego pułku piechoty w Lipawie. W szeregach tego oddziału walczył na froncie wschodnim I wojny światowej jako dowódca kompanii. awansował na porucznika ze starszeństwem z . dostał się niemieckiej niewoli.
17 grudnia 1918, po uwolnieniu z niewoli, wstąpił do mińskiego pułku strzelców. Od 11 lutego 1919 jako dowódca 4 kompanii, a następnie czasowy dowódca I batalionu walczył na wojnie z bolszewikami. W międzyczasie, w 1919 ukończył kurs dowódców batalionów w Dęblinie. 14 lutego 1920 został awansowany z dniem 1 lutego 1920 na kapitana w piechocie.