Wyróżnił się w walkach, które miały miejsce 15–17 maja 1920, za co w 1922 otrzymał order „Virtuti Militari” V klasy, a w uzasadnieniu jego nadania, czytamy m.in.:29 maja 1920 został przeniesiony do nowogrodzkiego pułku strzelców na stanowisko dowódcy III batalionu. 5 lipca 1920 pod Zarzeckiem dowodzony przez niego batalion „został otoczony przez liczną kawalerię i niemal w pień wycięty”, a on sam dostał się do niewoli sowieckiej. Od 29 października 1920, po ucieczce z niewoli, wrócił do pułku na stanowisko dowódcy batalionu. Został osadnikiem wojskowym w Karolinowie (nr 3) w powiecie postawskim (26 listopada 1926).
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 438. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu tego roku został przeniesiony do 79 pułku piechoty w Słonimie na stanowisko komendanta kadry batalionu zapasowego. W 1924, po likwidacji kadry baonu zapasowego, pozostawał w pułku bez określonej funkcji. Z dniem 25 października 1924 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Początkowo pełnił funkcję I oficera sztabu brygady ochrony pogranicza, a od 18 listopada 1924 do 21 lutego 1926 dowódcy 5 batalionu granicznego w Łużkach. W lutym 1926 otrzymał przeniesienie z KOP do 29 pułku piechoty w Kaliszu na stanowisko dowódcy II batalionu detaszowanego w Szczypiornie.