Stanisław Kalabiński (ur. 20 sierpnia 1923 w Łucku, zm. 18 października 1980 w Warszawie) – polski historyk ruchu robotniczego, profesor zwyczajny nauk historycznych, żołnierz Armii Krajowej, uczestnik powstania warszawskiego, członek ZNMS, PPS i PZPR, organizator i pierwszy dyrektor Muzeum Historii Polskiego Ruchu Rewolucyjnego, badacz dziejów polskiego proletariatu i rewolucji 1905–1907.
Życiorys Był synem oficera Wojska Polskiego Stanisława Jana (1890–1941) i Marii Teresy z domu Kijatkin (1904–1992). Miał młodszego brata Bolesława (1927–1982), profesora Politechniki Warszawskiej. Pierwsze lata życia spędził w Łucku. W 1930 ojciec został przeniesiony do Grodna na stanowisko dowódcy Korpusu Ochrony Pogranicza, co spowodowało zmianę miejsca zamieszkania. W Grodnie Kalabińscy mieszkali do 1937 i tam Stanisław ukończył szkołę powszechną oraz rozpoczął szkołę średnią w prywatnym gimnazjum Polskiej Macierzy Szkolnej im. Henryka Sienkiewicza. Od 1937 zamieszkali w Warszawie przy ul. Lwowskiej 7. W stolicy kontynuował naukę w gimnazjum im. Stefana Batorego, którą ukończył latem 1939.