Naciskany przez kręgi gospodarcze i obawiający się wzrostu wpływów francuskich wicekról Indii – lord Dufferin – skierował 22 października 1885 roku na ręce króla Thibawa ultimatum z żądaniami: 1) przyjęcia specjalnego posła generalnego gubernatora Indii Brytyjskich w celu przeprowadzenia negocjacji w sprawie nałożonej kary, bez konieczności brania przez niego udziału w upokarzających ceremoniach podczas audiencji u króla; 2) wstrzymania egzekucji kary do czasu rozstrzygnięcia sporu; 3) ponownego nawiązania stałych stosunków dyplomatycznych z generalnym gubernatoremAmbicją królów Birmy było zawsze utrzymywanie stosunków dyplomatycznych bezpośrednio z królami brytyjskimi, a nie z ich przedstawicielami w Indiach, a więc warunek ten był dla Thibawa równie trudny do zaakceptowania, jak pozostałe., z prawem rezydenta do posiadania gwardii honorowej liczącej 1000 brytyjskich żołnierzy oraz w pełni uzbrojonego parowca; 4) zapewnienia brytyjskim kupcom warunków do nawiązania kontaktów gospodarczych z Chinami za pośrednictwem terytorium Górnej Birmy;