Lemat Auerbacha – w analizie funkcjonalnej, twierdzenie mówiące, że w każdej skończenie wymiarowej przestrzeni unormowanej istnieje taka baza że

gdzie symbolami oznaczone są elementy (funkcjonały) bazy sprzężonej do wyjściowej bazy Bazy o tej własności nazywane są bazami Auerbacha.

Nazwa twierdzenia pochodzi od nazwiska Hermana Auerbacha, polskiego matematyka, który udowodnił najpierw przypadek dwuwymiarowy w swojej rozprawie doktorskiej napisanej we LwowieH. Auerbach, O polu krzywych wypukłych o średnicach sprzężonych, Uniwersytet Lwowski, 1930., a następnie w przypadku ogólnymS. Banach, Théorie des opérations linéaires, Warszawa, 1932, uwagi do rozdziału VII. (dowód Auerbacha przypadku ogólnego nie zachował się). Alternatywne dowody podali M.M. DayM.M. Day, Polygons circumscribed about closed convex curves, „Trans. Amer. Math. Soc.” 62 (1947), s. 315–319. i A.E. TaylorA.E. Taylor, A geometric theorem and its application to biorthogonal systems, „Bull. Amer. Math. Soc.” 53 (1947), s. 614–616.. Pojęcie układu Auerbacha uogólnia bazy o powyższej własności na przestrzenie nieskończenie wymiarowe.

Dowód Taylora Niech będzie -wymiarową przestrzenią unormowaną. Dla danego układu biortogonalnego rozważmy funkcję