Do celu dotarł dwa dni później.
Obrona Śląska 7 września Fryderyk Franciszek wziął udział w zwycięskiej bitwie pod Moys, kiedy to odznaczył się osobistym męstwem, podobnież w potyczce pod klasztorem Wahlstadt oraz w bitwie nad Ślęzą pod Wrocławiem 22 listopada 1757 u boku księcia Bevern zakończonej kapitulacją korpusu. Jednakże Fryderyk Franciszek i jego ludzie nie poddali się, lecz wycofali się w stronę Głogowa dołączając do głównej armii pruskiej pod wodzą Fryderyka II. U jego boku wziął udział w bitwie pod Lutynią 5 grudnia 1757, kiedy to zastrzelono pod nim konia, który padając przygniótł mu nogę. Mimo tej kontuzji i ponad dwukrotnej przewagi nieprzyjaciela bitwa zakończyła się druzgocącym zwycięstwem Prusaków. 20 grudnia brał udział w oblężeniu Wrocławia, a następnie w blokadzie twierdzy świdnickiej (niem.: Festung Schweidnitz), która to później zakończyła się oblężeniem (od 15 marca do 18 kwietnia 1758) i pomyślnym szturmem. W marcu 1758 Fryderyk Franciszek wyparł Austriaków z hrabstwa kłodzkiego.