Komitet liczył 117 członków, został zatwierdzony .
Za zebrane datki zamówiono łącznie 5 serii (24 jednostki) krążowników torpedowych (w 1907 roku przekwalifikowano je na niszczyciele – ros. esminec). Pierwszą z nich były okręty typu UkrainaPozostałe 18 jednostek należało do innego typu okrętów.. Projekt jednostek (oficjalnie jachtów parowych) przygotowała niemiecka firma Vulcan, ona także wyprodukowała większość podzespołów. Rosja zmuszona była zwrócić się do tego mocarstwa ze względu na odmowę innych państw handlu bronią z wojującą stroną. Niemcy wykorzystali sytuację i zaproponowali Rosjanom okręty o gorszej specyfikacji niż te produkowane na potrzeby Kaiserliche Marine. Ponieważ zależało im na względnej słabości Floty Bałtyckiej Imperium Rosyjskiego, dostarczali materiały niskiej wartości, których cenę zawyżali. W Rosji okręty montowane były przez stocznię Lange i Syn – była to ryska filia rewelskiego zakładu Lange & Böcker. W przypadku czterech pierwszych okrętów kontrakt z firma Lange & Bröcker opiewał na 2 976 440 rubli, a z firmą Vulcan na 2 012 000 rubli.