Stal taka posiada dużą wytrzymałość na rozciąganie i odporność na korozję, cechując się jednocześnie stosunkowo małą twardością, co ma duże znaczenie przy wierceniu tysięcy otworów na nity.
Za użytkowanie mostu od momentu jego otwarcia pobierana była opłata, aby stowarzyszenie powołane do budowy mostu mogło spłacić zaciągnięte pożyczki. Opłaty wynosiły 3 fenigi (wkrótce obniżone do 2 fenigów) od pieszych, pasażerów tramwajów, rowerzystów i kierowców pojazdów oraz 10 fenigów od zwierzęcia pociągowego. Opłaty te zostały uchylone w 1921 r., kiedy Loschwitz i Blasewitz zostały włączone do Drezna. Opłata w wysokości 20 fenigów od pojazdów mechanicznych została zniesiona z dniem 1 czerwca 1924 r.
Do 1912 r. most nosił oficjalną nazwę "König-Albert-Brücke". Popularna nazwa Blaues Wunder nawiązuje do faktu, że farba, jaką pomalowano most, pod wpływem warunków atmosferycznych przybrała niebieski kolor, natomiast słowo „Wunder” (niem. cud) odnosi się do niezwykle śmiałej na swe czasy, przegubowej konstrukcji obiektu, którą według sceptyków jedynie cud miał utrzymywać nad wodą. left|thumb|400px|Schemat struktury nośnej mostu "Cudowność" mostu mają podkreślać jego dzieje w czasach II wojny światowej. Alianckie bombardowania Drezna w zimie 1945 r.