Tym samym bracia bliźniacy zostali dziedzicami hrabstwa. Intencją Rajmunda Berengara I było to, by bracia rządzili wspólnie (pro indiviso) Barceloną, Gironą, Osoną i Carcassonne (całą domeną). Nie było to możliwe ze względu na otwarty konflikt między braćmi o władzę, który poskutkował zabiciem Rajmunda Berengara II w 1082, prawdopodobnie na zlecenie brata. W razie śmierci synów-bliźniaków planował przekazanie władzy córce z trzeciego małżeństwa, Ines (Agnieszce) i jej mężowi Guiguesowi III d’Albon.

Małżeństwa i potomstwo 14 listopada 1039 roku ożenił się z Izabelą (ur. 1020/8, zm. 29 czerwca 1050), córką Ermenegardy i być może księcia Sancho z Gaskonii. Doczekali się trzech synów: Berengar (ur. 1040/4, zm. przed 28 maja 1045); Arnau (ur. 1040/4, zm. przed 28 maja 1045); Piotr Rajmund (ur. 1040/4, zm. między 22 kwietnia 1073 a 1076), dziedzic hrabstwa do 1073, kiedy to został wygnany.

Po raz drugi przed 26 marca 1051 ożenił się z Blanką, najprawdopodobniej córką Wolf Ato Zuberoa i Ermengardy z Narbonne. Nie mieli potomstwa. Jeszcze gdy byli małżeństwem, hrabia uzyskał repudium dla tego małżeństwa i oddalił Blankę. Żyła ona jeszcze w 1076 roku, gdyż jest wymieniona w testamencie Rajmunda Berengara.