Początkowo z jednym współpracownikiem, a następnie wraz z Jadwigą Teleżyńską i Janem Augustynowiczem, kierowała pracami nad rewaloryzacją Ogrodu i przywróceniem go do działania po wojennych zniszczeniach. W 1955 roku otrzymała nominację na zastępcę profesora na Wydziale Nauk Przyrodniczych UWr, a od stycznia 1958 była kierownikiem Ogrodu Botanicznego, będącego wówczas samodzielnym zakładem przy Katedrze Ekologii i Geografii Roślin Uniwersytetu Wrocławskiego. W tym samym roku obroniła rozprawę doktorską pt. „Utlenione związki próchnicze, stymulatory kiełkowania nasion”, a w 1959 otrzymała stopień doktora nauk rolno-leśnych w Wyższej Szkole Rolniczej w Poznaniu. W 1963 r. uzyskała habilitację na podstawie pracy „Teoretyczne podstawy upraw hydroponicznych” i w tym samym roku Rada Wydziału Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Wrocławskiego przyznała jej etat docenta. Po zatwierdzeniu docentury wygłosiła wykład na Uniwersytecie pt. „Zastosowanie osiągnięć fizjologii roślin do praktyki ogrodniczo-rolniczej”. W 1964 r. za pracę habilitacyjną otrzymała nagrodę ministra nauki, szkolnictwa wyższego i techniki.