W znajdującej się pod etiopskim panowaniem Erytrei rozpoczęto proces wynarodowienia. Język tigrinia i arabski będące dotychczasowymi językami urzędowymi, zastąpiono amharski. Na obszarze kraju wprowadzono ścisłą cenzurę i rozwiązano partie polityczne oraz związki zawodowe. Wywołało to sprzeciw lokalnej ludności. Jeszcze w latach 50. powstał opozycyjny Erytrejski Ruch Wyzwolenia. Na rzecz niepodległości działali przede wszystkim muzułmańscy emigranci w państwach arabskich. Działacze ci zyskiwali poparcie rządów państw arabskich, co było spowodowane niechęcią Arabów do chrześcijańskiego cesarza Etiopii oraz jego proizraelskiej i proamerykańskiej politykiOfcansky, TP Berry, L (2004) Ethiopia, a country study, Kessinger Publishing, s 69.
W 1960 roku w Kairze spotkali się najaktywniejsi działacze niepodległościowi. W 1961 roku utworzono Erytrejski Front Wyzwolenia (ELF) i jego zbrojne skrzydło – Erytrejską Armię Wyzwolenia. Przewodniczącym ugrupowania został Mohamed Idris. Na akcje militarne Frontu rząd reagował masowymi represjami na ludności cywilnej, co jedynie wzmocniło ruch oporu.
W 1962 roku z formalnej inicjatywy parlamentu erytrejskiego rozwiązano federację, a Erytrea została włączona do Etiopii.