Pacyfikacje nasiliły się w 1970 roku, gdy armia cesarska przeprowadziła czystki, których ofiarą padli cywilni mieszkańcy całych wiosek.
Sytuacja rebeliantów uległa poprawie po obaleniu przez wojsko (przy poparciu społecznym) cesarza w 1974 roku. W miejsce rządu monarchistycznego utworzony został Derg, który ogłosił Etiopię krajem socjalistycznym i zbliżył się do Chin, a następnie ZSRR. Derg przyznał, że problem Erytrei jest poważny i przychylniej patrzył na ugrupowania niepodległościowe. Wojskowi wierzyli, że skoro separatyści mają poparcie państw socjalistycznych i w większości lewicowe poglądy polityczne, to uda się rozwiązać konflikt pokojowo. Ministrem obrony w rządzie junty został Aman Mikael Andom będący z pochodzenia Erytrejczykiem. Nowy minister rozpoczął negocjacje pokojowe. 23 listopada 1974 roku minister obrony zginął z rąk zwolenników Mengystu Hajle Marjam będącego rzeczywistym autorem puczu wojskowego. Zabójstwo wojskowego nie wpłynęło na sytuację w Erytrei, gdzie nadal panował względny spokój. Ugrupowania separatystów wykorzystały chaos w Etiopii na przygotowanie się do regularnej wojny.