Z końcem 1942 roku również Royal Navy zaczęła przygotowywać się do przetransportowania 9 Dywizji do Australii. Do tego celu przeznaczono cztery duże okręty transportowe (byłe liniowce pasażerskie), a Komitet Szefów Sztabów przekonywał Churchilla, że mogą pokonać Ocean Indyjski bez eskorty. W związku z tym jednak, że wschodnie obszary oceanu znajdowały się w zasięgu japońskich okrętów bazujących w Singapurze, uznano takie rozwiązanie za ryzykowne, szczególnie wobec przekonania, że przerzutu tak wielu żołnierzy nie da się utrzymać w tajemnicy. Co więcej, transport całej dywizji bez eskorty stanowiłby naruszenie wieloletniej praktyki, zgodnie z którą konwój winien być osłaniany przez co najmniej jeden ciężki okręt, a to nie mogło zostać zaakceptowane przez rząd australijski. W listopadzie szefowie sztabów zdecydowali się ostatecznie przydzielić konwojowi eskortę, ale nie określili jaki ma być jej skład.