Habilitował się w 1971, a w 1973 mianowany docentem, był kierownikiem Zakładu Nauk Pomocniczych i Propedeutyki Historii Sztuki.
Od 1978 był kierownikiem Pracowni Historii Sztuki, od 1980 do 1997 kierownikiem Pracowni Historii i Teorii Sztuki Nowożytnej w Instytucie Sztuki PAN. 13 stycznia 1983 został profesorem zwyczajnym nauk humanistycznych. W latach 1988–1996 był redaktorem naczelnym „Biuletynu Historii Sztuki”. Od 1995 był członkiem korespondentem, od 2012 członkiem zwyczajnym Towarzystwa Naukowego Warszawskiego – Wydziału II Nauk Historycznych, Społecznych i Filozoficznych. W latach 1981–2012 był recenzentem 11 prac doktorskich i habilitacyjnych oraz promotorem 11 prac doktorskich, m.in. Konrada Ajewskiego i Wiktora Łyjaka.
Specjalizował się w polskiej sztuce nowoczesnej i jej związkach ze sztuką włoską, a także w dziejach Zamościa, rodu Zamoyskich i katedry w Zamościu. W swych badaniach zajmował się także kulturą i sztuką okresu humanizmu i renesansu oraz architekturą późnobarokową Rzeczypospolitej Obojga Narodów.