W 1985 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim, w 1999 Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Był honorowym członkiem Koła Przewodników PTTK i członkiem Rady Programowej Muzeum Zamojskiego, z którym współpracował od lat sześćdziesiątych XX wieku. W 2013, jako pierwszy naukowiec, doczekał się tablicy pamiątkowej w Zamojskiej Alei Sław.
Zmarł 4 października 2018 w Warszawie. Uroczystość żałobna odbyła się 12 października w kościele św. Jakuba.
Życie prywatne Miał siedmioro rodzeństwa. Najstarszy brat był wojskowym i zginął w 1939.
Był żonaty z Elżbietą. Mieszkał i pracował w Warszawie.
Publikacje Kolegiata w Zamościu (1968) Sebastiano Serlio a sztuka polska (1973) Zamość. Przewodnik (1975, 1977 – wyd. popr. i uzup. i 1995) W kręgu kultury dworu Jana Zamoyskiego (1980) Kultura i ideologia Jana Zamoyskiego (2005) Świątynie późnobarokowe na Kresach: kościoły i klasztory w diecezjach na Rusi Koronnej (2006) Był autorem ponad 400 publikacji w prasie i literaturze branżowej, takich jak: „Biuletyn Historii Sztuki”, „Zamojski Kwartalnik Kulturalny”, „Zamojsko-Wołyńskie Zeszyty Muzealne”, haseł w Polskim Słowniku Biograficznym oraz Słowniku artystów polskich i obcych w Polsce działających. Ponad 80 z nich związanych było z Zamościem.