Niektóre z pierwszych prób poetycznych ekspresji Picassa wykorzystywały kolorowe plamy jako reprezentacje przedmiotów. Porzucił to podejście aby skupić się na słowach, a jego wczesne prace wykorzystywały obrazy i jego własną metodę przerywania tekstu myślnikami różnej długości. Porzucił jednak interpunkcje, wyjaśniając Braque'owi:"Interpunkcja jest koteką, skrywającą intymne części literatury."W 1935, w liście do swojego syna matka Picassa napisała "Mówią mi że piszesz. Wierzę, że jesteś w stanie zrobić wszystko. Jeśli kiedyś powiedzą mi, że prowadzisz mszę, uwierzę tak samo." W tym samym roku André Breton napisał o poezji Picassa do francuskiego dziennika artystycznego Cahiers d'art. Stwierdza tam, że "Całe strony są niczym pióra papugi, pełne jasnych kolorów." Penrose opisuje jak w następującym fragmencie "słowa zostały użyte tak, jak malarz używa kolorów.":wsłuchaj się w godzinę swojego dzieciństwa gdzie biel w niebieskim wspomnieniu graniczy z bielą w jej niebieskich oczach i kawałek indigo nieba srebra biel biel przenika kobalt biały papier który wydziera niebieska łza atramentu niebieskie jego ultramarynowe spływy które tak uwielbia biel niebieski odpoczynek poruszony w ciemnej zielonej ścianie zieleni która zapisuje swoją przyjemność blada zieleń deszczu spływającego żółtą zielenią...
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Poezja Picassa · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.