Również stamtąd archimandryta Włodzimierz wyjechał na wniosek rosyjskiego ambasadora, w analogicznych okolicznościach, a dodatkowo zadłużony.
Biskup Dzięki posiadanym koneksjom na dworze mimo tych wydarzeń 6 sierpnia 1907 został wyświęcony na biskupa kronsztadzkiego, IV wikariusza eparchii petersburskiej, odpowiedzialnego za nadzór nad cerkwiami rosyjskimi w Europie, z wyjątkiem świątyń przy ambasadach w Konstantynopolu i Atenach.
Biskup Włodzimierz nadal obracał się w wyższych sferach Petersburga i utrzymywał kontakty towarzyskie z wieloma kobietami, toteż w 1911 Święty Synod postanowił skierować go na odległą od stolicy katedrę omską i pawłodarską. Również tam hierarcha prowadził ożywione życie towarzyskie. Był zdolnym administratorem, jednak równocześnie nie był lubiany przez duchowieństwo, które postrzegało go jako nadmiernie wymagającego i surowego. W związku z tym w 1913 został przeniesiony na katedrę połocką. W 1914 otrzymał godność arcybiskupią i został przeniesiony po raz kolejny, tym razem na katedrę dońską i nowoczerkaską.