Septimus ma częste halucynacje, głównie dotyczące serdecznego przyjaciela Evansa, poległego na wojnie. Kilka godzin później dostaje skierowanie do szpitala psychiatrycznego, ale popełnia samobójstwo, wyskakując z okna. Przyjęcie Clarissy jako kulminacja może rozczarować czytelnika. Pojawia się tam większość postaci, które spotkała w ciągu dnia, a także osoby z jej przeszłości, w tym Peter Walsh i Sally Seton. Przyszedł także premier i poważana lady Bruton. Podczas przyjęcia zachodzi najważniejsze wydarzenie wieczoru – Clarissa dowiaduje się o samobójstwie Septimusa, o czym myśli słowami: Śmierć to akt oporu i staje się to dla niej doświadczeniem formacyjnym.
Narracja Narracja jest dość tradycyjna, z wykorzystaniem techniki strumienia świadomości. Powieść zawiera sporo surrealistycznych wizji chorego psychicznie Septimusa, ale i Clarissy, która przebyła niedawno ciężką nienazwaną chorobę. Przedstawiony plastycznie powojenny Londyn widziany oczami mieszkańców jest w tle wielkim bohaterem książki ze swoimi ulicami, pomnikami, publicznymi parkami, samochodami, pierwszymi autobusami, tłumami, wspomnieniami o poległych na wojnie. Wielka Brytania to wciąż jeszcze kolonialna potęga, wielu ludzi podróżuje do Indii, a Clarissa przebywała przez pewien czas w Konstantynopolu. Łatwy jest dostęp londyńczyków np. do bananów.