studia świateł Rozmowa i Portret Aleksandra Dejeana. Ukończył też witraż fryburski Matka Boska Zwycięska, wzorowany jeszcze na stylu Matejki.
W 1898 namalował dyptyk Taniec – Naiwne, nawiązujący tematycznie do wiersza Paula Verlaine’a Naiwni; malarz zaakcentował zwiewność i subtelność ubiorów tytułowych tańczących dziewcząt. Wtedy też ukończył obraz Piekarczyk (Chłopiec w świetle lampy), kolejne studium gry świateł. W 1898 powstał również jeden z jego najsłynniejszych autoportretów. Mehoffer uwiecznił własny wizerunek na płótnie dwukrotnie: w zbliżeniu oraz miniaturce, która przedstawiała sylwetkę artysty niemal w całości.
1898–1914: dojrzała twórczość W 1903 Mehoffer namalował Dziwny ogród. Pełen drobiazgowych szczegółów plastycznych utwór przedstawia żonę artysty Jadwigę, jego synka oraz opiekunkę. Mehoffer zawarł w Dziwnym ogrodzie motywy secesyjne, uosabiane przez ważkę o nadnaturalnych rozmiarach. Dziwny ogród został entuzjastycznie przyjęty przez zagranicznych krytyków, zdobywając nagrody na wystawach w Wiedniu, St. Louis, Chicago i Monachium. Stefania Krzysztofowicz-Kozakowska pisała o Dziwnym ogrodzie jako „wielkim oeuvre” Mehoffera, a także jako „pochwale radości istnienia i sił witalnych natury”.