W drugiej połowie lat 60. bliżej związał swą karierę z Archiem Sheppem (Mama Too Tight, 1966; The Way Ahead, 1968, oraz wiele in.), z którym udał się w trasę koncertową po Europie (1967) i w podróż do Algieru (1969), stając się w owym czasie jednym z czołowych reprezentantów free jazzu. W 1969 w Paryżu zarejestrował jako lider materiał, który trafił na płyty New Africa (1969) i Aco dei de madrugada (1970), wydane przez wytwórnię BYG. Jej nakładem ukazały się także longplaye sygnowane nazwiskami innych wykonawców, więc Dave’a Burrella, Sunny’ego Murraya, Sheppa, Alana Silvy, Clifforda Thorntona, z którymi natenczas nagrywał jako sideman.
W latach 70. nawiązał współpracę z The 360 Degree Music Experience, grupą kierowaną przez perkusistę Beavera Harrisa, nagrał też Echoes of Prayer (1975) dla Jazz Composer’s Orchestra Association oraz album Shadows (1977). Potem wrócił do Newark, by prowadzić działalność edukacyjną, na której koncentrował się w kolejnej dekadzie, ucząc w Newark Community School of the Arts. Grywał podówczas z organistą Johnem Pattonem, z którym w 1983 zarejestrował materiał zamieszczony na sygnowanym nazwiskiem tego ostatniego longplayu Soul Connection.