był oficerem zawodowym 1 pułku szwoleżerów w garnizonie Warszawa.
We wrześniu 1930 został przydzielony z macierzystego pułku do Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych. Później został awansowany do stopnia rotmistrza. Na przełomie lat 20. i 30. pełnił służbę w adiutanturze ministra spraw wojskowych Józefa Piłsudskiego. W latach 30. pełnił funkcję adiutanta Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych, a następnie Marszałka Polski, gen. Edwarda Śmigłego-Rydza (obok niego innym oficerem ordynansowym był wówczas rtm. Konstanty Horoch), któremu m.in. towarzyszył podczas wizyty we Francji na przełomie sierpnia/września 1936. Z dniem 1 września 1933 został przydzielony na dalsze trzy miesiące z 1 pułku szwoleżerów do składu osobowego inspektora armii gen. Śmigłego-Rydza.
Po wybuchu II wojny światowej i nastaniu okupacji niemieckiej jako oficer w stanie spoczynku działał w Armii Krajowej. Wziął udział w powstaniu warszawskim 1944 sprawując stanowisko dowódcy batalionu szkieletowego „Oaza”, utworzonego w 5 Rejonie Obwodu Mokotów AK (Sadyba i wieś Czerniaków). Po upadku walk opuścił stolicę wraz z ludnością cywilną.
Zmarł 31 marca 1991.