zastąpienia zielenic przez duże okrzemki, które stają się jedynym źródłem pokarmu dla roślinożernego zooplanktonu. Wyczerpanie zasobów dostępnego krzemu przez okrzemki prowadzi do zastąpienia dużych okrzemek przez duże bruzdnice i cyjanobakterie Wyczerpanie zasobów dostępnego azotu (azotany, jony amonowe) prowadzi do zdominowania fitoplanktonu przez asymilujące azot atmosferyczny nitkowate cyjanobakterie Gatunki skorupiaków zooplanktonowych cechujące się dużymi wymiarami ciała zostają wyparte przez gatunki o mniejszych wymiarach ciała i przez wrotki, które są mniej wrażliwe na drapieżnictwo ryb i mniej wrażliwe na zakłócanie procesu pobierania pokarmu powodowane przez kolonijne/nitkowate formy fitoplanktonu. Wiele gatunków zooplanktonowych o małych wymiarach ciała może koegzystować dzięki stałej presji ryb planktonożernych i zróżnicowaniu dostępnego pokarmu (fitoplanktonu). Zagęszczenie populacji zooplanktonowych i skład gatunkowy zespołu zooplanktonu waha się w trakcie lata, w miarę zbliżania końca tej pory roku w coraz większym stopniu wpływa na nie temperatura. Dobiega końca autogeniczny etap sukcesji planktonu.