Nagrana wcześniej w systemie jednokanałowym ścieżka dialogowa także została przekonwertowana w studio do wersji obsługującej trzy głośniki.
Opis systemu System Fantasound opierał się na wykorzystaniu dźwięku zapisanego na osobnej taśmie filmowej, która w kinie odtwarzana była wraz z taśmą zawierającą obraz za pomocą dwóch połączonych systemów transportu taśmy, zsynchronizowanych z projektorem za pomocą selsynu. Taśma filmowa wprowadzona do projektora zawierała czterokanałową ścieżkę dźwiękową zapisaną optycznie w postaci wykresu o zmiennej szerokości. Cztery ścieżki drukowano na taśmie po kolei za pomocą specjalnej drukarki optycznej, która jako źródło wykorzystywała cztery oddzielne taśmy z nagraniem poszczególnych kanałów: trzy z nich zawierały oddzielne kanały dźwięku, otrzymane w wyniku połączenia w studiu nagraniowym oryginalnych dziewięciu kanałów, a czwarta ścieżka zawierała sygnał sterujący. Powstały w ten sposób zapis optyczny zajmował całą szerokość taśmy filmowej i pozwalał na odtwarzanie z czułością do 1,25 mila (około 31 mikronów).