Taśmę filmową z sygnałem dźwiękowym oświetlano żarówką elektryczną. Powstały w ten sposób obraz we wnętrzu „filmofonografu” układ pryzmatów i luster rozdzielał na cztery osobne ścieżki. Każdy z otrzymanych w ten sposób promieni światła zmierzał systemem luster na jedno z czterech oddzielnych ogniw fotowoltaicznych, które konwertowały wahania natężenia światła na prąd tętniący, który służył do modulacji częstotliwości dźwięku.

Z otrzymanych czterech kanałów trzy niosły informacje dźwiękowe, a czwarty zawierał sygnał o zmiennej częstotliwości, który za pomocą systemu „Togad” kontrolował głośność odtwarzania. W ten sposób uzyskano możliwość znacznego poszerzenia zakresu dynamicznego na zasadzie zbliżonych do współczesnych systemów redukcji szumów. Liczbę i rozmieszczenie głośników zmieniano w trakcie prac nad nowym systemem kilkakrotnie. Ostatecznie powstało dziesięć różnych schematów rozmieszczenia głośników. Pierwszy z nich, stworzony jeszcze dla eksperymentalnego systemu dwukanałowego, składał się z jednego głośnika umieszczonego za ekranem i czterech znajdujących się w rogach sali. Komutacja tych ostatnich odbywała się ręcznie.