W 1934 roku upadła prowadzona przez Franka firma księgarsko-wydawnicza, a w kwietniu kolejnego roku SHF, będący już potężną organizacją z tysiącem struktur terenowych, oficjalnie przekształcił się w partię polityczną o nazwie Partia Niemców Sudeckich (SdP), mającą charakter odpowiednika Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotników (NSDAP). W tym samym 1935 roku Frank został z listy SdP w Karlowych Warach do , gdzie stanął na czele klubu parlamentarnego tej partii. Jako poseł Frank działał w komisjach parlamentarnych, opracował nową strukturę partii, udzielał się w organizacji Sudetendeutsche Volkshilfe, pisał przemówienia i uczestniczył w przygotowywaniu ustawy o narodowości niemieckiej. Działał również na rzecz zacieśniania współpracy między SdP a NSDAP w Rzeszy. Podczas obrad klubu parlamentarnego SdP w Bad Ullesdorf w październiku 1936 roku Frank zrezygnował z funkcji przewodniczącego klubu w geście sprzeciwu wobec usunięcia z klubu członków dawnej, rozwiązanej już DNSAP. Pod koniec 1936 roku Frank był już drugą pod względem znaczenia osobą w SdP, po Henleinie, a w 1937 roku formalnie został mianowany zastępcą przewodniczącego partii.