był porucznikiem w stanie spoczynku.

Zamieszkiwał w Sanoku przy ul. Tadeusza Kościuszki 18/20. W 1986 poparł redaktora Wiesława Koszelę, który sprzeciwił się ustanowieniu na fasadzie kościoła Przemienienia Pańskiego w Sanoku tablicy upamiętniającej żołnierzy SZP-ZWZ-AK Obwodu Sanok i ich dowódców (Michał Tokarzewski-Karaszewicz, Tadeusz Komorowski, Leopold Okulicki) oraz żołnierzy 2 Pułku Strzelców Podhalańskich, którzy do 1939 roku stacjonowali w Sanoku; w swojej korespondencji do „Gazety Sanockiej – Autosan” opublikowanej w wydaniu tej gazety napisał m.in.: „Gdzie są władze administracyjne, że pozwalają ks. S. na takie działanie? Może niedługo doczekamy się jeszcze tablic z nazwiskami Żubryda, Bandery, a później Wałęsy i Bujaka?”.

Zmarł 3 lipca 1989 w Sanoku. Został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Sanoku 5 lipca 1989. Jego żoną była Katarzyna z domu Sołek (1924–1986), z którą ożenił się po wojnie podczas pobytu w Stalowej Woli.