Termin ’ōhel (namiot) pochodzi od rdzenia ’hl, spotykanego w prawie wszystkich językach semickich. W języku hebrajskim oznacza pomieszczenie (dla nomadów, podróżnych, plemion pustynnych, pasterzy oraz żołnierzy) wykonane ze skór i tkanin z koziej sierści. Może stanowić schronienie dla pojedynczej osoby, grupy z pokoleń izraelskich lub z narodów i pokoleń obcych. W księgach Starego Testamentu termin ’ōhel występuje 340 razy.
Rzeczownik mô‘ēd pochodzi etymologicznie od rdzenia (czasownik) jā‘ad, który w formie podstawowej ma znaczenie „określać”, „oznaczać”, „wyznaczyć”, „ustalić”, „przeznaczyć”, „skierować”. W rezultacie mô‘ēd oznacza „spotkanie”, „zebranie”, „zgromadzenie”, „rada”, „święto”, a także spotkanie wspólnoty, ludu wokół sanktuarium.
Zgodnie z przekazem biblijnym ’ōhel mô‘ēd (Namiot Spotkania) był miejscem umówionego, rzeczywistego spotkania Mojżesza z Bogiem Jahwe, także spotkania całego ludu Izraela lub poszczególnych jego grup czy członków z Jahwe. Termin ten oznacza „Namiot Spotkania Jahwe z Izraelem” lub „Namiot Spotkania Jahwe z Mojżeszem”. Niewielka część uczonych tłumaczy rozumie ’ōhel mô‘ēd jako „Namiot Zwołania” czy „Namiot Zgromadzenia”. Nieco inaczej termin ten tłumaczy Septuaginta – prawie zawsze jako σκηνη τού μαρτυρίου (skēnē tû martyriû), czyli „namiot świadectwa”.