Wulgata oddaje ten termin jako tabernaculum testimonii (w Lb jako tabernaculum foederis), czyli „Namiot świadectwa”.

W Księdze Wyjścia można też spotkać dwa inne terminy używane na określenie zbudowanego przez Mojżesza sanktuarium: miqdāš (Wj 25,8) i qōdeš (Wj 29,30; 35,19; 36,1.3.4.6), a rozumiane jako „miejsce święte”. Obydwa pochodzą od czasownika qādaš, który w formie podstawowej oznacza „być świętym”, „nietykalnym”, „poświęconym”.

Przekłady obcojęzyczne używają tłumaczenia miškān jako „mieszkanie” (niemieckie „Wohnung”, „Wohnstätte”, angielskie „dwelling”).

Lokalizacja powstania Namiotu Spotkania Według Biblii Namiot Spotkania został skonstruowany w czasie wędrówki Izraelitów z Egiptu do Ziemi Obiecanej pod górą Synaj, na półwyspie Synaj przez Besaleela na polecenie Mojżesza. Bibliści wskazują, że literatura starożytnego Wschodu ukazywała budowę sanktuariów jako aktu zawsze zależnego od Boga – nie tylko w zakresie samej woli i nakazu budowy, ale również w zakresie koncepcji architektonicznej świątyni, wymiarów czy wyposażenia. Według opisu biblijnego Namiot Spotkania miał zostać skonstruowany na podstawie Bożych instrukcji (Wj 26,1–37), a zgodnie z przekazem haggady – według wzoru, który Mojżesz zobaczył w niebie, z użyciem materiałów złożonych przez Izraelitów jako danina (Wj 25,1-8).