Powstał jako przenośne sanktuarium Boga Izraelitów – Jahwe.
Izraelici dotarli do stóp góry Synaj w trzecim miesiącu po wyjściu z Egiptu (Wj 19,1). Zatrzymali się tam na rok (Lb 9,11). Ten rok należał do najbardziej znaczących okresów w religijnej historii Izraela.
Budowa i konstrukcja Namiotu Spotkania Całość sanktuarium zajmowała ogrodzony, prostokątny plac o wymiarach 100 × 50 kubitów. Według opisu biblijnego sanktuarium składało się z dużego dziedzińca i Namiotu Spotkania, zaś przybytek właściwy z Miejsca Świętego i Miejsca Najświętszego (Święte Świętych), w którym spoczywała Arka Przymierza. Namiot Spotkania rozstawiany był pośrodku obozowiska Izraelitów. Od strony wschodniej ustawiali swoje namioty kapłani, a od pozostałych stron wokół sanktuarium rozkładali swoje namioty lewici, którzy transportowali elementy podczas wędrówki. Dalej swoje namioty ustawiali – w ustalonej kolejności – członkowie poszczególnych pokoleń izraelskich.
Sanktuarium ustawiano na prostokątnym terenie o wymiarach 100 × 50 kubitów. Wejście, o szerokości 20 kubitów, ulokowane było na krótszym boku.
Opis biblijny może stanowić odwzorowanie planu i założeń późniejszej Świątyni Jerozolimskiej.