Dytryk pielęgnował bliskie kontakty z władcami z rodu Hohentaufów, czemu prawdopodobnie zawdzięczał otrzymanie prawa do pobierania cła na Renie w Nijmegen. Dbał także o rozwój miast w swoim hrabstwie, nadając prawa miejskie istniejącym osadom (jak Wesel) lub tworząc je (jak miasto Kleve u stóp hrabiowskiego zamku czy Kalkar nad Renem). Podtrzymywał tradycyjnie bliskie stosunki Kleve z książętami Brabancji, w 1233 r. wydając swego pierworodnego syna Dytryka (zmarłego w 1245 r.) za córkę księcia Brabancji Henryka I. Pozostawał także w zasadniczo dobrych stosunkach z hrabią Geldrii Ottonem II, za którego wydał swoją córkę Małgorzatę. W 1234 r. uczestniczył w tzw. krucjacie arcybiskupa Bremy Gerarda z Lippe przeciwko chłopom ze Stade.
Konflikt Dytryka z arcybiskupstwem Kolonii wybuchł na nowo w 1238 r., po objęciu tronu w Kolonii przez Konrada z Hochstaden. Po kilku latach wojennych starć Konrad w 1246 r. ogłosił ekskomunikę Dytryka, wobec czego ten ostatecznie uległ. W 1247 r. obaj poparli wybór na króla Niemiec hrabiego Holandii Wilhelma. Odtąd, do końca życia, utrzymywał poprawne stosunki z arcybiskupem.