Filozofia techniki Teorią techniki Dietrych zajął się szerzej w latach 60. XX wieku w opozycji do politechnicznych tradycji sprowadzającej technikę do czysto praktycznej „rzemieślniczej” dziedziny, skoncentrowanej jedynie tworzeniu konkretnych urządzeń. Rozumiejąc ogromny wpływ techniki na człowieka Dietrych zerwał też zakorzenioną w myśli niemieckiej spekulatywną filozofią techniki będącą właściwie antropologią techniki (A.Gehlen, O.Spengler, M.Heidegger). W duchu realizmu epistemologicznego dla Dietrycha punktem wyjścia jest założenie, że czynność techniczna jest formą prawdziwej interakcji pomiędzy człowiekiem a światem. Można powiedzieć, że w jego ujęciu technika jest szczególną relacją między realnie istniejącym człowiekiem i obiektywnie istniejącym światem, w którym ludzki umysł kształtuje materialną rzeczywistość, a obiektywna rzeczywistość fizycznego świata kształtuje myślenie człowieka w toku poznania. Dietrych kładł ogromny nacisk na rozróżnienie koncepcji technicznej, na przykład zapisanej przy pomocy schematów, algorytmów czy rysunków technicznych od przedmiotów (maszyn), które wytworzone są przy pomocy technologii. Pierwsze mają status bytów w umyśle ludzkim, drugie funkcjonują w świecie.