Technikę Dietrych definiował jako „wiedzę o sposobach operowania materią i o cechach środków ze względu na dokonywane zmiany” i odróżnią ją od technologii, która jest „dziedziną techniki opartą na podstawach naukowych”. Punktem wyjścia teorii konstrukcji Dietrycha jest podział rzeczywistość „ekosfery” na autonomiczne części: „biosferę” (materialną), „socjosferę” (ludzką) i „technosferę” (techniczną). To rozróżnienie powinno formować prawidłowe myślenie inżyniera, który podejmując działania techniczne musi brać pod uwagę wszystkie sfery rzeczywistość. Biosfera określa szerokie ramy mnogości różnych działań technicznych człowieka (dany problem można rozwiązać na wiele sposobów), które podlegają ograniczeniom wynikającym zasad, które kształtują nie tylko technosferę, ale przede wszystkim socjosferę (etyka, moralność, religia). Realizacja określonych w socjosferze celów powinna być podstawą działań technicznych. Dietrych nazwał to paradygmatem „antropotechnicznym” lub „socjotechnicznym”. W innymi wypadku nastąpi zwrócona przeciw człowiekowi eksplozja technologiczna definiowana przez regułę „każda możliwość [techniczna] staje się koniecznością”.