fulgentissima różnią się od ptaków podgatunku nominatywnego żółtym środkiem wierzchu głowy, szkarłatnymi fragmentami upierzenia na szyi i kuprze, turkusową niższą częścią grzbietu oraz hiacyntowym gardłem, piersią i paskiem biegnącym przez środek brzucha.
Ekologia i zachowanie thumb|left|220px|Szmaragdotanagra modrogardła (C. c. fulgentissima) – samiec i samica. Ilustracja z 1901 Szmaragdotanagra czarnogardła bywała odnotowywana na wysokości od 900 do 2000 m n.p.m. Preferowanym środowiskiem tych ptaków są wilgotne lasy z licznymi mchami i epifitami (lasy mgliste). Zamieszkuje również obrzeża lasów i zadrzewienia wtórne. Żywi się bezkręgowcami oraz owocami, zwłaszcza jagodami, np. Miconia i innych zaczerniowatych. Prawdopodobnie reprezentanci gatunku prowadzą osiadły tryb życia.
Lęgi Do 2012 nie było żadnych informacji dotyczących rozrodu gatunku. W latach 2009–2010 prowadzono w Parku Narodowym Manú badania nad 5 gniazdami szmaragdotanagr czarnogardłych, ich wyniki ukazały się w czerwcu 2012. Były to również pierwsze bardziej szczegółowe informacje dotyczące lęgów jakiegokolwiek przedstawiciela Chlorochrysa (wcześniej ukazał się jedynie pobieżny opis gniazda szmaragdotanagry lśniącej, C. phoenicotis).