Jednym z pierwszych praktycznych wykorzystań pomysłów Thomsona była maszyna do przewidywania pływów, zbudowana przez Kelvina w latach 1872-3. Maszyna całkująca Thomsona została później włączona do systemu kierowania ogniem dla artylerii okrętowej rozwijanego przez Artura Pollena, ukończonego około 1912. Także włoski matematyk Ernesto Pascal rozwijał własne urządzenia mechaniczne służące rozwiązywaniu równań różniczkowych, nazywane integrafami, i opublikował szczegóły ich konstrukcji w 1914 roku.

Tym niemniej, pierwszy praktyczny analizator różnicowy ogólnego przeznaczenia został skonstruowany przez Harolda Locke Hazena i Vannevara Busha w MIT, w latach 1928–1931. Składał się z sześciu mechanicznych układów całkującychKarl L. Wildes and Nilo A. Lindgren, A Century of Electrical Engineering and Computer Science at MIT, 1882-1982 (Cambridge, Massachusetts: MIT Press, 1985), strony 90-92. Wyjście każdego z układów miało sterować kolejnym, jednak okazało się, że nie mają one wystarczająco dużo mocy. Hazen zauważył, że wzmacniacz momentu siły, wynaleziony w 1925 roku przez Henry'ego W. Niemana, pozwala na rozwiązanie tego problemu. W tym samym roku, Bush opisał ich urządzenie w artykule naukowym jako „ciągły integraf”. W kolejnym artykule, opublikowanym w 1931 roku, użył już nazwy „analizator różnicowy”.