Funkcję tę pełnił do 1898 roku.

W 1898 został Inspektorem Szkół Wojskowych, jednocześnie był wykładowcą w wyższych klasach szkoły wojskowej w Sofii, gdzie wykładał historię wojskowości i taktykę. W tym czasie został członkiem korespondentem Bułgarskiej Akademii Nauk (członkiem rzeczywistym został w 1909 roku). W 1899 roku został szefem Wydziału Operacyjnego Sztabu Generalnego, funkcję tę pełnił do 1903 roku; w tym czasie odbywał praktyki liniowe pełniąc obowiązki dowódcy 6 pułku piechoty (1900) i szefa sztabu 1 Dywizji Piechoty.

W 1903 roku został zastępcą Szefa Sztabu Generalnego i funkcję tę pełnił do 1907 roku, kiedy został dowódcą 2 Dywizji Piechoty. W dniu 27 marca 1910 roku został szefem Sztabu Generalnego i pełnił tę funkcję w czasie I i II wojny bałkańskiej, uczestniczył także w rozmowach pokojowych z Turcją i podpisał układ rozejmowy w dniu 20 listopada 1912 roku oraz traktat pokojowy w Bukareszcie 28 lipca 1913 roku.

Po demobilizacji armii czynnej został dowódcą 3 Obszaru Wojskowego, będącego odpowiednikiem armii w czasie pokoju. W dniu 1 września 1914 roku został ministrem wojny w trzecim rządzie Wasiła Radosławowa.