W 1968 zbiory kwiatów róży wynosiły (w tonach): w Bułgarii – 5000, w ZSRR – 5000, w Maroku – 2500, w Turcji – 2000 i we Francji – 300. Mniejszymi producentami były Niemcy, Indie, Tunezja i Iran. Roczna produkcja olejku w Bułgarii w końcu lat 90. XX wieku i w pierwszej dekadzie XXI wieku wahała się od 870 do 2000 kg rocznie (z wyjątkiem 2002, gdy wyniosła tylko 650 kg). W latach 2001–2008 eksportowano od 1020 do 1800 kg rocznie, przy równoczesnym wzroście cen z 3217 euro za kilogram w 2001 do 4600 euro/kg w 2008. Bułgaria i Turcja zaspokajają ok. 90% światowego zużycia olejku różanego (mniejszymi producentami w tym okresie były: Iran, Meksyk, Francja, Włochy, Liban, Indie, Rosja i Chiny); największymi importerami bułgarskiego olejku były Francja, USA, Japonia, Irlandia i Wielka Brytania.
Skład i właściwości fizykochemiczne Olejek jest cieczą jasnożółtą do zielonkawej, przezroczystą, ulegającą krystalizacji w temperaturze poniżej 15 °C. Zapach jak kwiatu róży, smak jest ostry, balsamiczny.
Najważniejsze związki zawarte w olejku różanym to cytronelol, parafiny, geraniol, nerol, fenyloetanol, linalol, farnezol, eugenol, karwon, tlenek różany, β-damascenon i β-jonon.