Podczas podróży „Maud” przez Przejście Północno-Wschodnie, Amundsen powierzał Wistingowi coraz bardziej odpowiedzialne zadania. W grudniu 1919 roku, gdy statek utknął w lodzie w pobliżu wyspy Ajon, wyruszył wraz z Helmerem Hanssenem do odległego o ok. 1500 kilometrów Anadyru, gdzie znajdował się telegraf. Podróż tę polarnicy odbyli na psich zaprzęgach. Trwała ona ponad pół roku. Później Wisting towarzyszył zaś Haraldowi Sverdrupowi podczas jego wyprawy na Półwysep Czukocki. W 1921 roku, gdy Amundsen opuścił ekspedycję, Wisting został jej faktycznym kierownikiem. W latach 1921–1922 nadzorował w Seattle naprawę statku „Maud”, a podczas jego ostatniego rejsu w latach 1922–1925 objął stanowisko kapitana. Latem 1923 roku, dokonał wraz z Oddem Dahlem pierwszego w historii przelotu nad Oceanem Arktycznym.
Po powrocie do Norwegii, Wisting przebywał w domu zaledwie przez kilka dni, po czym rozpoczął wraz z Amundsenem, Lincolnem Ellsworthem i Umberto Nobile przygotowania do lotu sterowca „Norge”. Maszyna miała przelecieć nad biegunem północnym. Cel ten został osiągnięty w nocy z 11 na 12 maja, a Amundsen i Wisting zostali pierwszymi ludźmi, którzy widzieli zarówno biegun południowy, jak i północny.