W momencie, kiedy ruszyła interwencja policyjna, sokolnicy „zatrąbili do odwrotu” i udali się z powrotem do Białej, odprowadzani przez niemieckie okrzyki i pieśni oraz ciskanie kamieniami, dały się też słyszeć strzały z rewolwerów. Demonstranci zgromadzili się na bialskim pl. Franciszka (ob. pl. Wolności), przed siedzibą Czytelni Polskiej, gdzie nastąpiły odczyty i przemówienia potępiające postawę bielskich Niemców oraz policji oskarżanej o sprzyjanie niemieckim demonstrantom. Ostatecznie całe spotkanie zakończono na bialskich błoniach.
Epilog „Bitwa nad Białą” stała się symbolem polsko-niemieckich tarć narodowościowych na śląsko-galicyjskim pograniczu, które już za kilka lat, w obliczu upadku Austro-Węgier i konieczności nowego uformowania Europy Środkowej, miały nabrać zupełnie nowego znaczenia. Swego rodzaju symboliczne znaczenie ma data zajść, zbieżna z zamachem na arcyksięcia Franciszka Ferdynanda w Sarajewie.