Powieść rozpoczyna się zdaniem „Wystarczy, że powiem, iż jestem Juan Pablo Castel, malarz, który zamordował Marię Iribarne”E. Sábato, op. cit., s. 5.. W ten sposób czytelnik rozpoczyna odkrywanie historii romansu bohaterów, znając już jej zakończenie. Castel wzbogaca swoje wspomnienia wieloma dygresjami, dzieląc się swoimi pełnymi cynizmu spostrzeżeniami na temat świata i ludzkości, a także swoimi obawami oraz kompleksami. Pomimo sukcesu, jakie odnosi jego malarstwo, czuje się autorem kompletnie niezrozumianym. Gardzi opiniami krytyków. To właśnie Maria, napotkana po raz pierwszy na wystawie jego dzieł, zdaje się być jedyną osobą, która dostrzega prawdziwe znaczenie obrazu zatytułowanego „Macierzyństwo”. Bohater natychmiast zakochuje się w nieznajomej. Kiedy przypadkowo ją odnajduje, okazuje się, że jego uczucie żostało odwzajemnione. Jednak Maria pozostaje do końca kobietą bardzo tajemniczą, jej wypowiedzi zawsze są zagadkowe i na wpół niezrozumiałe. Ich miłosna relacja nie przynosi mężczyźnie ukojenia, lecz wpędza go w rozpacz. Bliskość, której tak bardzo pragnie Juan Pablo, wydaje się nieuchwytna. Bohater poznaje niewidomego męża kobiety i dowiaduje się, że ta często wyjeżdża do posiadłości poza miastem, którą zarządza kuzyn, Hunter. Podejrzewając Marię o romans, artysta postanawia obserwować ją z ukrycia.