Uczniem i następcą Francisca de Sá de Mirandy był António Ferreira (1528–1569). Autor ten był poetą i pierwszym liczącym się poważnym dramaturgiem, twórcą tragedii o Inês de CastroHand-Book of Universal Literature, from the Best and Latest Authorities: Designed for Popular Reading and as a Text-Book for Schools and Colleges by Anne C. Lynch Botta, Derby & Jackson, New York 1860, s. 352.. Z kolei Bernardim Ribeiro (1482–1552) jest znany jako autor poezji o modnej wtedy tematyce pasterskiej.
Dramatopisarzem i lirykiem był również Gil Vicente (ok. 1465–ok. 1536), który specjalizował się w komediach i tragikomediach.
Wszystkich swoich poprzedników i współczesnych przyćmił Luís Vaz de Camões (1524–1580), znany przede wszystkim jako autor narodowego eposu Portugalczyków, zatytułowanego Os Lusíadas (Luzjady, albo w nowszym i bardziej klarownym tłumaczeniu Luzytanie). Dzieło to dorównało pod każdym względem włoskim epopejom Ludovica Ariosta i Torquata Tassa, stając się jednocześnie literackim dokumentem epoki wielkich odkryć geograficznych, w której Portugalia osiągnęła status światowego mocarstwa. Użycie oktawy było naśladowane przez wielu innych twórców, zwłaszcza w okresie baroku. Camões był również, a może przede wszystkim, wybitnym i subtelnym lirykiem, a w szczególności zręcznym sonetystą.