thumb|La Belle Dame sans Merci (1901), Henry Meynell Rheam. La belle dame sans merci – ballada angielskiego poety romantycznego Johna Keatsa, napisana w 1819 rokuJuliusz Żuławski, Słowo wstępne, [w;] John Keats, Poezje wybrane. Wybrał, opracował i wstępem opatrzył Juliusz Żuławski, Warszawa 1962, s. 7., będąca jednym z jego najważniejszych utworów i zarazem zapewne najpopularniejszym przykładem tego gatunku w poezji angielskiej drugiej fazy romantyzmu.
Charakterystyka ogólna Utwór składa się z dwunastu strof i jest zbudowany na zasadzie pierścienia. Ostatnia strofa w niemal dosłownym brzmieniu powtarza strofę pierwszą.
O what can ail thee, knight-at-arms, Alone and palely loitering? The sedge has wither’d from the lake, And no birds sing.
Forma Wiersz jest napisany zwrotką typową dla angielskiej twórczości balladowejPorównaj Przemysław Mroczkowski, Historia literatury angielskiej. Zarys, Wrocław 1981, s. 367., czyli kwartyną (strofą czterowersową) z rymowaniem niezupełnym xaxa. Trzy pierwsze wersy są jambiczne czterostopowe, a ostatni wers jest również jambiczny, ale dwustopowy.
I saw pale kings and princes too, Pale warriors, death-pale were they all;