Zaszczuta, wyśmiewana i obrażana przez przychylnych jej siostrze arystokratów, Ludwika Julia wyjechała z Wersalu i zaczęła prowadzić pobożne, wypełnione uczynkami miłosierdzia życie, opiekując się synem swojej zmarłej siostry Pauliny Felicyty i króla.
Daleka od spoczęcia na laurach po oddaleniu siostry i uznaniu za oficjalną królewską kochankę, Maria Anna ponowiła żądanie przyznania jej książęcego tytułu, z którym wiązały się ogromne dochody, nadania ziemskie i wysoka pozycja na dworze. Król spełnił kolejne życzenie metresy i wyniósł ją do godności damy pałacowej, a w 1743 roku wydał list patentowy nadający jej tytuł księżnej Châteauroux, a roczny przychód z jej ziem wynosił osiemdziesiąt tysięcy liwrów.
Na dworze utrzymywano, że ten gest królewskiej łaski dla kochanki był spowodowany okazjonalnymi spotkaniami Ludwika XV z siostrą Marii Anny, Dianą Adelajdą, księżną Lauraguais. Księżna Lauraguais rzeczywiście na krótko stała się kochanką monarchy, ale nie miała żadnego wpływu na politykę Francji.